مرا با عشق می خواهی و

               

             من از عشق سر شارم

 

کمی لبخند میخواهی و

 

                   من لبخند می آرم.

 

کسی اندازه ی من قدرحرفت رانمی داند

 

دلت آهسته باران خواست من،آهسته می بارم

 

کنار یک سبد نرگس نماز شکر می خوانی

 

و من یک باغ نرگس را برایت هدیه می کارم

 

دلت یک عمر دریا خواست ،

                                        دریا رفت

                        

                                          ما رفتیم،

 

...ومن از هرچه دریا ،بی تو باشد سخت بیزارم.

 

 

     

در اینجا چار زندان است
به هر زندان دو چندان نقب در هر نقب چندین حجره
در هر حجره چندین مرد در زنجیر . . . . .
از این زنجیریان یک تن زنش را در تب تاریک بهتانی
به ضرب دشنه ی کشته است.
از این مردان یکی در ظهر تابستان سوزان نان فرزندان خود را
بر سر برزن به خون نان فروش
سخت دندان گرد اقشته است.
از اینان چند کس در خلوت یک روز باران ریز بر راه
ربا خواری نشسته اند
کسانی در سکوت کوچه از دیوار کوتاهی به روی بام
جسته اند
کسانی نیم شب در گورهای تازه دندان طلای مرد گان
رامی شکسته اند.
من اما هیچ کس را در شبی تاریک و طوفانی نکشته ام
من اما راه بر مرد رباخواری نبسته ام
من اما نیمه های شب زبامی بر سر بامی نجسته ام.

! ! ! ! ! ! !

در اینجا چار زندان است
به هر زندان دو چندان نقب و در هر نقب چندین حجره
در هر حجره چندین مرد در زنجیر . . .
در این زنجیریان هستند مردانی که مردار زنان را دوست
میدارند.
در این زنجیریان هستند مردانی که در رویاشان هر شب
زنی در وحشت مرگ از جگر بر می کشد فریاد.
من اما در زنان چیزی در نمی یابم _ گر ان همزاد را روزی
نیابم ناگهان خاموش_
من اما در دل کهسار رویاهای خود جز انعکاس سرد
اهنگ صبور این علفهای بیابانی می رویند
و می خشکند می ریزند با چیزی
ندارم گوش.
مرا اگر خودنبود این بند شاید بامدادی همچو یادی دور
و لغزان می گزشتم از فراز خاک سرد . . .

جرم این است !

جرم این است !

 

من از آن ابتدای آشنایی

شدم جادوی موج چشم هایت

تو رفتی و گذشتی مثل باران

و من دستی تکان دادم برایت

 

تو یادت نیست آنجا اولش بود

همان جایی که با هم دست دادیم

همان لحظه سپردم هستیم را

به شهر بی قرار دست هایت

 

تو رفتی باز هم مثل همیشه

من و یاد تو با هم گریه کردیم

تو ناچاری برای رفتن و من

همیشه تشنه شهد صدایت

 

شب و مهتاب و اشک و یاس و گلدان

همه با هم سلامت می رسانند

هوای آسمان دیده ابریست

هوای کوچه غرق رد پایت

 

اگر می ماندی و تنها نبودم

عروس آرزو خوشبخت می شد

و فکرش را بکن چه لذتی داشت

شکفتن روی باغ شانه هایت

 

کتاب زندگی یک قصه دارد

و تو آن ماجرای بی نظیری

و حالا قصه من غصه توست

و شاید غصه من ماجرایت

 

سفر کردن به شهر دیدگانت

به جان شمعدانی کار من نیست

فقط لطفی کن و دل را بینداز

به رسم یادگاری زیر پایت

 

شبی پرسیدم از تو هستیم چیست

به جز اشک و نیاز و یاد و تقدیر

و حالا با صداقت می نویسم

همین هایی که من دارم فدایت

 

دعایت می کنم خوشبخت باشی

تو هم تنها برای خود دعا کن

الهی گل کند در آسمانها

خلوص غنچه سرخ دعایت

 

امشب به یاد روی تو..............................  با ماه خلوت کرده ام

با یاد عشق گرم تو ................................ تا اوج هجرت کرده ام

درباره دستانه تو ...................................با ابر صحبت کرده ام

بوسیدن روی تو را..................................با خویش قسمت کرده ام

با دیدنت ترک غم و.................................اندوه و محنت کرده ام

از فکر عشق غیر تو................................همواره وحشت کرده ام

گر لحظه ای غافل شدم...........................بگذر جسارت کرده ام

هرگز عزیز ترکم مکن...............................من بر تو عادت کرده ام     

عاشقی یعنی نشستن                                 زیر حسرت شقایق

با چشای خیس و گریون                                 بری تا نبض دقایق

عاشقی یعنی گذشتن                                  از زمان وهر زمینی

چشات را همش ببندی                                  تا غیر اون نبینی

عاشقی یعنی رسیدن                                   به دل و خون جگرها

راضی باشی به گل زرد                                  بگذری تو از اگرها

عاشقی یعنی شمردن                                   شبا را دونه دونه

توی خوابت تو بگردی                                      بی اون خونه به خونه

عاشقی یعنی بریدن                                      از روی قله خوشی ها

بری تا عمق صداقت                                       دور بشی تو از بدی ها

عاشقی یعنی دویدن                                     با باهای خرد وخسته

تا که معشوق را ببینی                                   اما باز ببینی رفته

عاشقی یعنی بریدن                                      از هیاهوی زمونه

از بری تو رویا                                                بگیری از او شونه

عاشقی یعنی نگفتن                                     از یه عشق و معنی اون

وقتی دیدی نیستی عاشق                             بری از معنی اون بیرون

مثل من که از غم عشق                                 تهیم خالی ز رویا

معنای عاشقی را باز                                      می سبارم به عمق دریا

وقتي دستام خالي باشه ، وقتي باشم عاشق تو

 

                 غير دل چيزي ندارم ، كه بدونم لايق تو

 

دلمو از مال دنيا به تو هديه داده بودم

 

           با تموم بي پناهي ، به تو تكيه داده بودم

 

هر بلايي سرم اومد ، همه زجري كه كشيدم

 

                همه رو به جون خريدم ،ولي از تو نبريدم

 
هر جا بودم با تو بودم ، هر جارفتم تو رو ديدم

 

           تو سبك شدن ،تو رويا ، همه جا به تو رسيدم

 

اگه احساسمو كشتي ، اگه از ياد منو بردي

 

            اگه رفتي بي تفاوت ، به غريبه سر سپردي

 

بدون اينو كه دل من شده جادو به طلسمت

 

         يكي هست اينور دنيا كه تو يادش مونده اسمت

ای كاش احساسم گلی می بود..................... میریخت عطرش را به دامانت

یا مثل يك پروانه پر می زد...................... رقصان به روی طاق ايوانت

ای كاش احساسم كبوتر بود...................... بر بام قلبت آشيان میكرد

از دست تو يك دانه برمیچيد..................... عشقی به قلبت میهمان می کرد

ای كاش احساسم درختی بود.................... تو در پناه سايه اش بودی

یا مثل شمعی در شبت میسوخت................ تو مست در میخانه اش بودی

ای کاش احساسم صدایی داشت................ از حال و روزش با تو دم میزد

مثل هزاران دانه برفی......................... سرما به جان دشت غم می زد

ای كاش احساسم هویدا بود................... در بستر قلبم نمی آسود

یا در سیاهی دو چشمانم...................... خاموش نمیگشت و نمی آلود

ای كاش احساسم قلم میگشت................ تا در نهایت جمله ای میشد

یعنی كه " دوستت دارم" می گشت......... تا معنی احساس من میشد

 

رفیق من سنگ صبور غم ها............................به دیدنم بیا که خیلی تنهام

هیچکی نمیفهمه چه حالی دارم......................چه دنیای رو به زوالی دارم

مجنونم و دل زده از لیلی ها............................خیلی دلم گرفته از خیلی ها

نمونده از جوونیام نشونی..............................پیر شدم پیر تو ای جوونی

تنهای بی سنگ صبور..................................خونه ی سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست.............................موندی و راه چاره نیست

اگر چه هیچکس نیومد.................................سری به تنهاییت نزد

اما تو کوه درد باش.....................................طاقت بیار و مرد باش

تنهای بی سنگ صبور..................................خونه ی سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست.............................موندی و راه چاره نیست

اگر بیایی همون جوری که بودی....................کم میارن حسودا از حسودی

صدای سازم همه جا پر شده......................هر کی شنیده از خودش بی خوده

اما خودم پر شدم از گلایه..........................هیچی ازم نمونده به جز یک سایه

سایه ای که خالی از عشق و امید.............همیشه محتاج به نور خورشید

تنهای بی سنگ صبور..................................خونه ی سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست.............................موندی و راه چاره نیست

اگر چه هیچکس نیومد.................................سری به تنهاییت نزد

اما تو کوه درد باش.....................................طاقت بیار و مرد باش